چربی احشایی یا visceral fat نوعی چربی پنهان است که در اطراف اندامهای داخلی مانند کبد، معده و رودهها تجمع پیدا میکند و تأثیر مستقیمی بر سلامت متابولیک بدن دارد. آیا میدانستید چربی احشایی شکم میتواند حتی در افراد لاغر هم وجود داشته باشد و خطرناکتر از چربی زیرپوستی است؟ این نوع چربی عامل پنهانی در بروز بیماریهایی مانند دیابت نوع ۲، فشارخون بالا و بیماریهای قلبی است.
در این مطلب از دکتر کرمانی، بهصورت علمی و کاربردی درباره اینکه چربی احشایی چیست و چگونه از بین میرود و روشهای شناسایی آن آشنا میشوید. تا انتها با ما همراه باشید.
اگر فرصت مطالعه ندارید، به فایل صوتی آن گوش کنید:
چربی احشایی چیست؟
چربی احشایی بدن که به عنوان “چربی پنهان” هم شناخته میشود؛ چربی ذخیره شده در اعماق شکم است که در اطراف اندامها از جمله کبد و روده پیچیده شده و حدود یک دهم از کل چربی ذخیره شده در بدن را همین چربی تشکیل میدهد.
بیشتر چربی بدن در زیر پوست انسان ذخیره میشود و به عنوان چربی زیرپوستی (Subcutaneous fat) یا چربی زیرجلدی شناخته میشود. این چربی قابل مشاهده است و شما میتوانید آن را احساس کنید. اما باقی چربی که در بدن پنهان شده است را به عنوان چربی احشایی میشناسیم.
علت ایجاد چربی احشایی در بدن چیست؟
چربی اطراف اندامهای داخلی ناشی از ترکیب عوامل مختلفی مانند رژیم غذایی نامناسب، کمتحرکی، ژنتیک و شرایط محیطی است. این عوامل باعث تجمع چربی در اطراف اندامهای داخلی میشوند و سلامت بدن را تهدید میکنند. در ادامه با مهمترین عوامل ایجادکننده چربیهای احشایی بیشتر آشنا میشوید:
مصرف کالری مازاد
شایعترین علت تجمع چربی شکمی، مصرف کالری بیش از نیاز بدن است. گرچه ممکن است برخی گروههای غذایی مانند قند یا کربوهیدرات را مقصر بدانیم، واقعیت این است که مجموع کالری دریافتی روزانه تعیینکننده اصلی افزایش وزن است. مهم نیست چه میخورید؛ اگر بدن خود را تحرک ندهید و کالری مازاد دریافت کنید، وزن اضافه میکنید.
سبک زندگی کمتحرک نیاز بدن به انرژی را کاهش میدهد و بدن برای مقابله با این حالت، کالری اضافی را به صورت چربی ذخیره میکند. برای کنترل چربی شکمی، باید تعادل کالری مصرفی و فعالیت بدنی را حفظ کنید؛ یعنی کمتر بخورید و بیشتر حرکت کنید. این ترکیب ساده، بهترین راهکار برای کاهش چربی و حفظ سلامت است.
میزان متابولیسم بدن
متابولیسم مجموعه فرایندهایی است که بدن با آن انرژی تولید میکند؛ از نفس کشیدن و گردش خون گرفته تا هضم غذا و عملکرد مغز. سرعت متابولیسم در افراد مختلف متفاوت است و بیشتر به ژنتیک بستگی دارد. برخی افراد متابولیسم سریعی دارند که به نظر میرسد هرچه میخورند، وزن اضافه نمیکنند؛ درحالیکه برخی دیگر با متابولیسم کند، در کاهش وزن دچار مشکل میشوند.
افزایش سن و کاهش توده عضلانی میتواند سرعت متابولیسم را کاهش دهد، زیرا عضلات متابولیسمزا هستند و بدن برای حفظ آنها کالری مصرف میکند. سبک زندگی کمتحرک نیز این روند را تشدید میکند.
با وجود این، متابولیسم تنها یکی از عوامل افزایش چربی شکمی است و برای کاهش چربی احشایی، باید به ترکیبی از تغذیه سالم، ورزش منظم و سبک زندگی فعال توجه کنید. شناخت و تقویت متابولیسم به شما کمک میکند کنترل بهتری روی وزن و سلامت خود داشته باشید و چربیهای خطرناک شکمی را کاهش دهید.
توزیع چربی بدن و ژنتیک
توزیع چربی در بدن عمدتاً تحت تأثیر ژنتیک قرار دارد و شما نمیتوانید محل دقیق ذخیره چربی را انتخاب کنید. برخی افراد بیشتر چربی را در ناحیه میانی بدن، مانند شکم یا باسن، ذخیره میکنند، درحالیکه در دیگران، چربی به صورت پراکنده پخش میشود. با افزایش سن و به ویژه در زنان، تغییرات هورمونی مانند یائسگی میتواند منجر به تجمع بیشتر چربی احشایی در شکم شود.
عوامل محیطی نیز نقش مهمی دارند؛ بدن به صورت طبیعی تمایل دارد کالری اضافی را به عنوان ذخیره انرژی حفظ کند، مخصوصاً زمانی که در شرایط کمغذایی یا رژیمهای سخت قرار میگیرد. این موضوع باعث کاهش متابولیسم و افزایش ذخیره چربی، بهویژه چربی احشایی خطرناک، میشود.
عدم تعادل هورمونی
نوسانات هورمونی تأثیر قابلتوجهی بر تجمع چربی احشایی در ناحیه شکم دارند. سطوح پایین هورمون رشد بهویژه در شرایط هیپرانسولینمی (افزایش انسولین خون) میتواند باعث کاهش حساسیت به فرایند چربیسوزی (لیپولیز) و افزایش ذخیره چربی اطراف اندامهای داخلی شود. لپتین، هورمونی که از بافت چربی ترشح میشود، در افراد چاق ۲ تا ۳ برابر بیشتر است و مستقیماً با چربی احشایی مرتبط است.
افزایش لپتین در بدن باعث کاهش عبور این هورمون از سد خونی-مغزی میشود و سیگنالهای کنترل وزن را مختل میکند؛ اما ارتباط دقیق بین لپتین و چاقی هنوز کاملاً شناخته نشده است. این پیچیدگیها نشان میدهد که تعادل هورمونی نقش مهم و چندبعدی در کنترل چربیهای خطرناک شکمی دارد و مدیریت آن میتواند به کاهش چربی احشایی کمک کند.
سلامت روان
استرس جسمی و روانی با ترشح هورمون کورتیزول ارتباط مستقیم دارد که باعث تجمع چربی احشایی در ناحیه شکم میشود. سطوح بالای کورتیزول اشتها را برای خوردن غذاهای پرانرژی افزایش میدهد و چربی را به سمت شکم هدایت میکند. این فرایند یک چرخه معیوب ایجاد میکند؛ زیرا چربی شکمی بالا خود منجر به افزایش کورتیزول و تشدید استرس میشود.
افسردگی نیز بهصورت دوطرفه با چاقی مرتبط است؛ افراد چاق در معرض خطر بیشتر افسردگی قرار دارند و برخی بیماریهای روانی مانند اختلال دوقطبی و اسکیزوفرنی نیز با نرخ بالای چاقی همراه هستند. داروهای مصرفی این بیماران هم ممکن است در افزایش وزن تأثیرگذار باشند.
مصرف برخی از دارو
برخی داروها افزایش وزن را به عنوان عارضه جانبی رایج دارند. داروهای دیابت مانند انسولین و سولفونیلاورهها، داروهای ضد فشارخون مثل مسدودکنندههای بتا، کورتیکواستروئیدها و داروهای روانپزشکی مرتبط با افسردگی و اختلالات خلقی، همگی میتوانند باعث تجمع چربی، به ویژه چربی اطراف اندامهای داخلی شوند. این افزایش چربی، خطرات جدیتری برای سلامت به همراه دارد و ممکن است کنترل وزن را دشوارتر کند.
تفاوت چربی احشایی و چربی زیرپوستی؛ کدام خطرناک تر است؟
بسیاری از ما چربی بدن را دشمن شماره یک زیبایی و سلامت میدانیم، اما واقعیت این است که همه چربیها یکسان نیستند.
این ویدئوی دکتر کرمانی در مورد خطرناک ترین نوع چربی را از دست ندهید:
چربی شکم ترکیبی از دو نوع چربی است:
- چربی زیرپوستی
- چربی احشایی
چربی زیرپوستی درست زیر پوست شکم قرار دارد و قابل لمس است. این نوع چربی، اگرچه ظاهری ناخوشایند دارد، اما معمولاً خطرناک نیست و نقشهایی مثل حفظ دمای بدن و محافظت فیزیکی ایفا میکند.
چربی احشایی نسبت به چربی زیرپوستی مواد سمی بیشتری تولید میکند، بنابراین خطرناکتر است. حتی در افراد لاغر، داشتن چربی احشایی طیفی از خطرات سلامتی را به همراه دارد.
در مقابل، چربی احشایی بین اندامهای داخلی شکم پنهان شده و بهراحتی دیده یا لمس نمیشود. این چربی خطرناک است و با بیماریهایی چون دیابت، بیماری قلبی و التهاب مزمن ارتباط دارد. چربی احشایی باعث میشود تا شکم بیرون آمده و به فرد شکل “سیبی” بدهد. همچنین مواد شیمیایی و هورمونهایی تولید میکند که میتوانند برای بدن سمی باشند.
همه افراد دارای چربی زیرپوستی هستند، اما میزان آن میتواند بسته به ژنتیک، سبک زندگی و رژیم غذایی متفاوت باشد. تعداد سلولهای چربی توسط ژنتیک تعیین میشود؛ اما چاقی بیشتر به مقدار چربی ذخیرهشده در هر سلول بستگی دارد. کالری مصرفی، تحرک بدنی و زمینه ژنتیکی، تعیین میکنند این چربی به مرز خطرناک میرسد یا نه.
چربی احشایی برخلاف چربیهای زیرجلدی، درون حفره شکمی و میان اندامهای حیاتی مثل کبد و معده قرار دارد. این چربی در حالتهای مختلف بدن تغییر شکل نمیدهد و دراز کشیدن یا ایستادن تأثیری بر ظاهر آن ندارد.
در ادامه، یک جدول مقایسهای بین چربی زیرپوستی و چربی احشایی ارائه شده است:
| شاخص مقایسه | چربی زیرپوستی | چربی احشایی |
|---|---|---|
| محل قرارگیری | درست زیر پوست (بهویژه در ناحیه شکم، ران و بازو) | درون حفره شکمی، بین اندامهای داخلی مانند کبد، معده و رودهها |
| قابلیت مشاهده و لمس | قابل مشاهده و قابل لمس | غیر قابل مشاهده یا لمس مستقیم |
| تأثیر بر ظاهر بدن | افزایش حجم ناحیه مورد نظر | برجسته شدن شکم و ایجاد فرم بدنی سیبی شکل |
| تغییر شکل با وضعیت بدن | تغییر شکل با دراز کشیدن یا ایستادن | عدم تغییر شکل در وضعیتهای مختلف |
| میزان خطر برای سلامتی | معمولاً کمخطرتر | بسیار خطرناکتر |
| ارتباط با بیماریها | عدم ارتباط مستقیم با بیماریها در حالت عادی | مرتبط با دیابت نوع ۲، بیماریهای قلبی–عروقی، التهاب مزمن و اختلالات متابولیک |
| تولید مواد شیمیایی مضر | تولید مواد التهابی کمتر | تولید مواد سمی، هورمونها و ترکیبات التهابی بیشتر |
| نقش فیزیولوژیک | کمک به حفظ دمای بدن و محافظت فیزیکی از عضلات و استخوانها | عدم نقش محافظتی و دارای اثر مخرب متابولیکی |
| وجود در افراد لاغر | موجود در همه افراد | موجود در افراد چاق و لاغر |
از کجا بفهمیم چربی احشایی داریم؟ روش اندازهگیری
هیچ راهی برای دانستن اینکه کجا و چه مقدار چربی اطراف اندامهای داخلی در بدن شما پنهان شده است، بدون انجام آزمایشهای تصویربرداری گرانقیمت وجود ندارد. البته در حالت عادی، بعید است که شما هرگز به سیتیاسکن و MRI نیاز داشته باشید و میتوانید با راههایی سادهتر، تخمینی واقعگرایانه از میزان چربی احشایی خود به دست آورید. در ادامه نمونهای از این روشها را با هم مرور میکنیم:
اندازهگیری دور کمر
یک راه آسان برای به دست آوردن یک تخمین خوب از میزان چربی احشایی شکم، اندازهگیری دور کمر است. یک مترِ خیاطی را به دور کمر خود طوری بپیچید که از روی ناف عبور کند. دقت کنید که در هنگام اندازهگیری، به هیچ وجه نباید نفس خود را حبس کنید!
در زنان ۸۹ سانتیمتر یا بیشتر نشانه چربی اطراف اندامهای داخلی است. این عدد در مردان ۱۰۱ سانتیمتر است. البته این اعداد کاملا دقیق نیستند و برای همهی مردم صدق نمیکنند. مثلا اگر شما ذاتا فردی درشتهیکل باشید، اعداد ذکر شده برای شما صادق نخواهند بود. ۸۹ سانتیمتر در زنان و ۱۰۱ سانتیمتر در مردان، برای افراد با هیکل معمولی، مثل اکثر افرادی که در جامعه میبینیم استفاده میشوند.
شاخص توده بدنی (BMI)
شاخص توده بدنی یا BMI، فرمولی است که نسبت وزن به قد شما را نشان میدهد و یکی از سادهترین روشها برای ارزیابی وضعیت وزنی بدن است. برای محاسبه BMI می توانید به این صفحه مراجعه کنید.
معمولاً BMI بالاتر از ۳۰ به معنای اضافه وزن محسوب میشود که میتواند نشانهای از تجمع چربی احشایی باشد. با این حال، BMI تنها یک شاخص کلی است و برای تشخیص دقیقتر بهتر است سایر معیارها مانند اندازه دور کمر نیز بررسی شوند.
نسبت باسن به کمر
برای محاسبه نسبت باسن به کمر یا WHR، کافیست اندازه دور کمر خود را بر سایز باسن تقسیم کنید. این عدد میتواند نمای کلی از توزیع چربی بدن بدهد؛ اما تحقیقات نشان میدهد این روش تفاوت زیادی با اندازهگیری دور کمر ندارد و نتایج مشابهی ارائه میدهد.
در نگاه کلی، فرم بدن میتواند سرنخی درباره چربی احشایی باشد: افراد با شکل بدن «سیب» (تنه بزرگتر و پاهای باریکتر) معمولاً چربی اطراف اندامهای داخلی بیشتری دارند که در مردان شایعتر است. زنان با چربی احشایی بالاتر معمولاً فرم بدن «گلابی» دارند، با باسن و ران بزرگتر. این تفاوتها ممکن است یکی از دلایل طول عمر بیشتر زنان نسبت به مردان باشد، زیرا چربی اطراف اندامهای داخلی در مردان معمولاً بیشتر است.
تستهای تصویربرداری
تستهای تصویربرداری مانند سیتیاسکن و MRI، روشهای گرانقیمتی هستند که دقیقترین اطلاعات را درباره میزان چربی اطراف اندامهای داخلی بدن ارائه میدهند. این اسکنها معمولاً زمانی تجویز میشوند که پزشک برای بررسی سایر مشکلات پزشکی نیاز به تصویر داخلی بدن داشته باشد.
در این صورت، علاوه بر تشخیص بیماری اصلی، امکان اندازهگیری دقیق چربی احشایی نیز فراهم میشود و به تشخیص بهتر و برنامهریزی درمانی کمک میکند.
عوارض چربی احشایی چیست؟
مهمترین عوارض چربی احشایی عبارتاند از:
بیماری قلب و عروقی
مطالعات متعددی نشان دادهاند که چربی اطراف اندامهای داخلی نقش مهمی در افزایش خطر بیماریهای قلبی دارد. به عنوان مثال، تحقیقی بزرگ روی زنان ۴۵ تا ۷۹ ساله اروپایی نشان داد که کسانی که دور کمر بزرگتری دارند یا نسبت دور کمر به باسنشان بالاتر است، بیش از دو برابر دیگران در معرض خطر بیماری قلبی قرار دارند. این ارتباط حتی پس از در نظر گرفتن عوامل خطر دیگر مانند فشارخون بالا، کلسترول و سیگار کشیدن هم برقرار بود.
جالب اینکه تحقیقات نشان دادهاند افراد با بالاترین چربی اطراف اندامهای داخلی در اوایل ۴۰ سالگی، تقریباً سه برابر بیشتر در معرض خطر زوال عقل و آلزایمر در میانسالی قرار دارند، درحالیکه چربی زیرپوستی چنین ارتباطی ندارد. این یافتهها اهمیت کنترل چربی احشایی را بیش از پیش نشان میدهد.
ابتلا به دیابت نوع ۲
هر ۵ سانتی متر افزایش دور کمر در زنان سالم، خطر بیماری قلبی را تا ۱۰ درصد بالا میبرد. چربی احشایی همچنین با فشارخون بالا، قند خون نامتعادل، تریگلیسیرید بالا و کلسترول HDL پایین مرتبط است که مجموعه این عوامل به عنوان سندرم متابولیک شناخته میشوند و ریسک دیابت نوع ۲ را افزایش میدهند.
آسم
مطالعهای در کالیفرنیا نشان داد زنانی با دور کمر بالای ۸۹ سانتی متر، حتی با وزن طبیعی، ۳۷ درصد بیشتر در معرض ابتلا به آسم هستند. این خطر در زنانی که اضافه وزن یا چاق بودند، به مراتب بیشتر بود. چربی اطراف اندامهای داخلی با ایجاد التهاب در سراسر بدن، به ویژه در مجاری تنفسی، نقش مهمی در افزایش ریسک آسم دارد. این یافتهها نشان میدهد که چربی شکمی میتواند تأثیر مستقیمی بر سلامت ریهها و تنفس داشته باشد و کنترل آن برای پیشگیری از بیماریهای تنفسی ضروری است.
سرطان سینه
تحلیل ترکیبی چندین مطالعه نشان داده است که زنانی که پیش از یائسگی چاقی شکمی دارند (نسبت دور کمر به قدشان بالاتر است) در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به سرطان پستان قرار دارند. این ارتباط در زنان یائسه نیز وجود دارد، اما شدت آن به مراتب کمتر است.
چربی احشایی میتواند با ایجاد تغییرات هورمونی و التهابی، خطر بروز سرطان سینه را افزایش دهد؛ بنابراین، کنترل چربی شکمی مخصوصاً در سنین قبل از یائسگی، میتواند نقش مهمی در پیشگیری از سرطان پستان داشته باشد.
سرطان روده بزرگ
مطالعات نشان میدهند که افراد دارای بیشترین میزان چربی احشایی، سه برابر بیشتر در معرض ابتلا به آدنوم کولورکتال (پولیپهای پیشسرطانی روده بزرگ) هستند نسبت به کسانی که کمترین چربی اطراف اندامهای داخلی را دارند. این ارتباط حتی پس از کنترل عوامل خطر دیگر نیز ثابت مانده است.
همچنین، پولیپهای آدنوماتوز با مقاومت به انسولین مرتبط هستند که ممکن است مسیر افزایش خطر سرطان روده بزرگ را توضیح دهد. کنترل چربی احشایی نه تنها برای سلامت متابولیک، بلکه برای پیشگیری از سرطان روده نیز حیاتی است.
چگونه از شر چربیهای احشایی خلاص شویم؟
صرف نظر از نوع چربی که میخواهید کاهش دهید (احشایی یا زیرپوستی) اصل کلی یکسان است: کالری دریافتی باید کمتر از کالری مصرفی روزانه باشد. کاهش ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ کالری در روز معمولاً باعث کاهش وزن سالم حدود ۰.۵ تا ۱ کیلوگرم در هفته میشود. البته برای زنان ریزاندام یا افراد کمتحرک، کاهش ۲۵۰ تا ۵۰۰ کالری توصیه میشود تا از کاهش عضله و بازیابی سریع وزن جلوگیری شود.
اگر هدف شما کاهش چربی احشایی و کاهش ریسک بیماریهای قلبی و دیابت است، ترکیب کاهش کالری با ورزش بسیار مؤثر خواهد بود. تحقیقات دانشگاه واشنگتن نشان میدهد که کاهش وزن با ورزش و رژیم همزمان، چربی احشایی را دو برابر سریعتر نسبت به چربی زیرپوستی کاهش میدهد. بنابراین، حرکت بیشتر و تغذیه سالم، بهترین راه برای رسیدن به بدن سالمتر و قویتر است.
رژیم دکتر کرمانی تنها رژیمیه که حسرت هیچ غذایی رو به دلت نمیذاره. کافیه همین الان تصمیم بگیری که میخوای وزنت رو کم کنی و به اون اندامی که همیشه آرزوش رو داشتی برسی! از همین لحظه ما کنارتیم تا باهم به هدفت برسیم.
به جای تمرینات سنگین شکمی، بهترین راه برای آب کردن چربی اطراف اندامهای داخلی، ورزشهای قلبی عروقی با شدت بالا است. این نوع تمرینات شامل فعالیتهایی مانند دویدن، دوچرخهسواری یا حتی پیادهروی سریع است که بدن را مجبور میکند انرژی عضلات را مصرف کرده و سپس چربیهای ذخیره شده اطراف آنها را بسوزاند.
در این ورزشها، ضربان قلب و تنفس افزایش مییابد تا اکسیژن بیشتری به عضلات برسد، و این اکسیژن اضافی باعث تجزیه بهتر چربیها میشود.
برای افزایش تأثیر، تمرینات اینتروال را امتحان کنید؛ یعنی دورههای کوتاه دویدن سریع، سپس آهسته دویدن یا پیادهروی، به صورت متناوب. این روش نه تنها قلب و ریه را قویتر میکند، بلکه تولید هورمون رشد را تحریک کرده و متابولیسم را بالا میبرد که همه اینها به سوختن سریعتر چربی کمک میکنند. این بهترین روش برای کاهش چربی احشایی و بهبود سلامت کلی شماست!
کلام آخر
چربی شکمی، به ویژه چربی احشایی، فراتر از زیبایی ظاهری است و سلامت شما را به شدت تهدید میکند. فهم تفاوت میان چربی زیرپوستی و احشایی، کلید اصلی مدیریت وزن و پیشگیری از بیماریهای مزمن مانند دیابت، بیماریهای قلبی و حتی برخی سرطانهاست. تمرکز بر سبک زندگی سالم، تغذیه مناسب و ورزش منظم بهترین راهکار برای کاهش این چربی خطرناک است.
برای کاهش چربی اطراف اندامهای داخلی، انجام تمرینات قلبی عروقی و حفظ تعادل کالری دریافتی با مصرف غذای سالم و متنوع اهمیت ویژه دارد. حرکات شکمی به تنهایی کافی نیستند و باید ترکیبی از فعالیت بدنی و مدیریت استرس و خواب مناسب را در برنامه روزانه گنجاند. کنترل چربی احشایی، تضمین سلامت طولانیمدت و زندگی پرانرژیتر است.
سوالات متداول مقاله چربی احشایی
۱- میزان نرمال چربی احشایی چقدر است؟
میزان نرمال چربی احشایی معمولاً کمتر از ۱۰ درصد از کل چربی بدن است. دور کمر زیر ۸۹ سانتیمتر در زنان و زیر ۱۰۲ سانتیمتر در مردان معمولاً نشانه چربی احشایی سالم است، اما بهترین ارزیابی با تصویربرداری پزشکی دقیقتر انجام میشود.
۲- آیا چربی اطراف اندامهای داخلی در کودکان هم مشاهده میشود؟
بله، سبک زندگی کمتحرک و تغذیه ناسالم باعث افزایش چربی احشایی در کودکان هم میشود.
۳- قرص برای چربی احشایی مؤثر است؟
قرصهای لاغری معمولاً تأثیر موقتی دارند و نمیتوانند جایگزین رژیم غذایی سالم و ورزش شوند. تنها با تغییر سبک زندگی، کاهش کالری و فعالیت بدنی منظم میتوان چربی احشایی را به طور مؤثر کاهش داد. مصرف دارو باید تحت نظر پزشک باشد.
۴- آیا آب زیاد نوشیدن به کاهش چربی اطراف اندامهای داخلی کمک میکند؟
آب کافی به متابولیسم کمک میکند؛ ولی به تنهایی چربی اطراف اندامهای داخلی را کاهش نمیدهد.
۵- چربی احشایی میتواند بدون اضافه وزن ظاهری وجود داشته باشد؟
بله، حتی افراد با وزن نرمال میتوانند چربی اطراف اندامهای داخلی بالا داشته باشند که خطر سلامتی آنها را افزایش میدهد.
عالی
سپاس عزیزم
سلام دکتر خسته نباشید
ایا امکان داره ادم لاغر اندام هم درگیر چربی احشایی باشه؟
سلام سلامت باشید عزیزم این چربی قابل مشاهده ولمسه نه فرد لاغر چربی احشایی نداره
سلام.من خانوم ۴۲ساله هستم که رحمموبرداشتند وشکمم خیلی بزرگ بود چون سقطهای مکرر داشتم و سه بار هم سزارین شدم وچون رحممو برداشتندبزرگتر شد وبارژیم وورزش کوچیک نشد رفتم پیکر تراشی ۳۶۰ درجه انجام دادم.حالا دکتر بهم گفته که مقداری از چربی های سردل شما احشایی هست میخوام بدونم با دراز نشست یا پیاده روی ازبین می ره یانه؟
سلام عزیزم بخاطر شرایط پیش اومده مقداری شکم طبیعیه
درازنشست نه پیاده روی منظم انجام بدین
سلام ممنون از مقاله بسیار مفید واطلاعات بسیار خوب شما.من تازه درمورد چربی احشایی شنیدم وچون خودم اضافه وزن دارم وبه چاقی مبتلا هستم بسیار مفید بود سپاس.
سلام وتشکراز نگاهتون عزیزم
سلام و خسته نباشید
دکتر چربی های احشایی زودتر از زیرپوستی از بین میرن یا بعبارتی دیگ بدن اول چربی های احشایی رو شروع به کم کردن میکنه. این حرف درسته ؟
سلامت باشید بله عزیزم
سلام و درود بر شما
ببخشید سوالی داشتم ، شما در این مقاله نوشتید که چربی های احشایی شکم ، میخواستم بپرسم فقط شکم و پهلو چربی احشایی داره ؟ یا بقیه اعضای بدن هم مثل ران ها و سینه ها و پشت و.. هم چربی احشایی دارن؟
سلام وقت شما بخیر .چربی احشایی بیشتر در حفره شکمی ذخیره میشه ولی در بقیه اندام ها مثل بازو .ران و….هم میتونه باشه .
سلام شکم بزرگ و افتاده بارژیم جمع هم میشه
سلام سمیرا جان
اول باید چربیهای شکمت رو با رژیم آب کنی و بعد با ورزش پوستت رو جمع و سفت کنی
سلام آیا شکم سفت و بزرک رو میشه فقط با نخوردن کوچیکش کرد
سلام زهرا جان
بله میشه البته نه با نخوردن بلکه با درست خوردن
باید از یه سبک زندگی سالم استفاده کنی
سلام من سجاد هستم ۱۵ ساله و ۶۷ وزن و قد ۱۵۹ از اهواز آیا میتوانم لاغر شوم چون فوتبال را خیلی خیلی دوست دارم وهم بلدم ولی بعضی نمی زارن فوتبال بازی کنم چون چاقم و زیاد سرعت ندارم آیا میتوانم لاغر شوم؟؟؟؟؟؟ لطفاً کمکم کنید??