از مرز ۱۴۳ تا فتح قله ۱۰۳: روایت یک نبرد ۷ ماهه

علیرضا یوسفی هستم، رکورددار کاهش وزن ۴۰ کیلویی رژیم دکتر کرمانی. وقتی تصمیم گرفتم وزن کم کنم، ۱۴۳ کیلو بودم. امروز که دارم این مصاحبه را می‌نویسم، وزنم به ۱۰۳ کیلو رسیده؛ یعنی در مدت ۷ ماه، ۴۰ کیلو وزن کم کردم.

راستش اگر کسی قبل از شروع این مسیر به من می‌گفت که می‌توانی در ۷ ماه این‌قدر تغییر کنی، شاید باور نمی‌کردم. نه به این خاطر که غیرممکن بود، بلکه چون خودم را در شرایطی می‌دیدم که انگار از درون خسته‌تر از آن بودم که بخواهم از نو شروع کنم.

رسیدن به ۱۴۳ کیلو فقط یک عدد روی ترازو نبود. پشت آن عدد، خستگی، نفس‌نفس زدن، بی‌حوصلگی، کم شدن اعتماد به نفس و از همه بدتر، حس نارضایتی از خودم بود. خیلی وقت‌ها بیرون شاید لبخند می‌زدم و عادی رفتار می‌کردم، اما در واقع از درون حالم خوب نبود. بعضی لباس‌ها دیگر اندازه‌ام نمی‌شد، خیلی از کارهای ساده برایم سخت شده بود و هر بار که خودم را در آینه می‌دیدم، ته دلم می‌گفتم: «علیرضا، این خود واقعی تو نیست.»

نقطه شروع من از جایی بود که دیگر از به تعویق انداختن خسته شده بودم. همیشه می‌گفتم از شنبه، از ماه بعد، از وقتی شرایط بهتر شد، اما واقعیت این است که شرایط هیچ‌وقت کامل نمی‌شود.

اوایل مسیر اصلاً آسان نبود. خیلی سخت بود که عادت‌های قبلی را کنار بگذارم. سخت بود که جلوی هوس‌هایم بایستم. سخت بود که به جای لذت لحظه‌ای، به نتیجه‌ای فکر کنم که هنوز خیلی دور به نظر می‌رسید. بعضی روزها خوب پیش می‌رفتم و بعضی روزها واقعاً ذهنم خسته می‌شد. اما چیزی که به من کمک کرد این بود که دیگر دنبال کامل بودن نبودم؛ فقط می‌خواستم ادامه بدهم.

فهمیدم اگر یک روز خراب شد، قرار نیست کل مسیر خراب شود. اگر یک وعده خوب نبود، به این معنی نیست که همه چیز تمام شده. مهم این بود که دوباره برگردم و تسلیم نشوم.

کم‌کم بدنم شروع کرد به تغییر کردن. اول از همه سبک‌تر شدن را در حرکت‌هایم حس کردم. بعد در انرژی روزانه‌ام. بعد در لباسی که دیگر مثل قبل تنگ نبود. و بعد، در نگاه خودم به خودم.

واقعیت این است که وقتی نتیجه اولین تلاش‌هایت را می‌بینی، انگار یک جرقه درونت روشن می‌شود. با خودت می‌گویی: «پس می‌شود. واقعاً می‌شود.» و همین جمله ساده، خیلی وقت‌ها آدم را نجات می‌دهد.

در این ۷ ماه فقط وزن کم نکردم؛ خیلی چیزهای دیگر هم یاد گرفتم. یاد گرفتم که بدن آدم بیشتر از چیزی که فکر می‌کند توان تحمل و تغییر دارد. یاد گرفتم که اراده، چیزی نیست که یک‌باره از آسمان بیفتد؛ اراده در تکرار ساخته می‌شود، در انتخاب‌های کوچک هر روزه. در اینکه وقتی کسی حواسش به تو نیست، باز هم درست انتخاب کنی.

یاد گرفتم که مهم‌ترین رقابت، رقابت با دیگران نیست؛ رقابت با نسخه قبلی خودت است. من لازم نبود شبیه هیچ‌کس دیگری باشم، فقط باید از علیرضای دیروز بهتر می‌شدم.

بعضی وقت‌ها وزنم ثابت می‌ماند و همین موضوع ناراحتم می‌کرد. حس می‌کردم این همه تلاش کرده‌ام و چرا عدد ترازو تکان نمی‌خورد. اما بعد فهمیدم که تغییر همیشه فوری خودش را نشان نمی‌دهد. بعضی تغییرها اول در ذهن اتفاق می‌افتند، بعد در رفتار، و بعد در ظاهر.

اگر فقط به ترازو نگاه کنی، ممکن است وسط راه ناامید شوی. ولی اگر به حال بهترت، به سبک‌تر شدنت، به نظم پیدا کردن زندگی‌ات و به حسی که نسبت به خودت پیدا کرده‌ای دقت کنی، می‌فهمی که اتفاق‌های بزرگی در حال افتادن است.

رسیدن از ۱۴۳ به ۱۰۳ برای من فقط کم شدن ۴۰ کیلو نبود. برای من یعنی پس گرفتن خودم. یعنی اینکه ثابت کردم می‌توانم از پس کار سخت بربیایم. یعنی اینکه فهمیدم آدم تا وقتی خودش را باور نکند، هیچ تغییری اتفاق نمی‌افتد.

من در این مسیر بارها خسته شدم، بارها وسوسه شدم، بارها دلم خواست بی‌خیال شوم، اما هر بار فقط به خودم گفتم: «این بار فرق می‌کند، چون قرار نیست جا بزنم.»

امروز وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، از خودم ممنونم که شروع کردم. نه به خاطر فقط عدد ۱۰۳، بلکه به خاطر حسی که الان دارم. حس سبکی، حس رضایت، حس اینکه دوباره کنترل زندگی‌ام را دست گرفته‌ام.

اگر کسی این متن را می‌خواند و هنوز مردد است که از کجا شروع کند، فقط یک چیز می‌خواهم بگویم: لازم نیست همه چیز را از اول عالی انجام بدهی. لازم نیست بهترین برنامه دنیا را داشته باشی. لازم نیست منتظر یک روز خاص بمانی. فقط شروع کن. حتی اگر آهسته، حتی اگر کوچک، حتی اگر با ترس.

چون همین شروع ساده، می‌تواند چند ماه بعد تو را به جایی برساند که امروز حتی تصورش را هم نمی‌کنی. من توانستم ۴۰ کیلو در ۷ ماه کم کنم، اما مهم‌تر از آن این است که فهمیدم هیچ تغییری دور از دسترس نیست، اگر واقعاً برایش بایستی. این مسیر شاید سخت باشد، اما واقعاً ارزشش را دارد. خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی.