مقصر اصلی چاقی شکم!

علت چاقی شکمی یکی از مسائلی است که بسیاری از افراد به آن توجه دارند، زیرا تجمع چربی در این ناحیه نه تنها ظاهر بدن را تغییر می‌دهد، بلکه می‌تواند تأثیرات مهمی بر سلامت کلی داشته باشد. با وجود اینکه دلایل دقیق و متعددی پشت این نوع چاقی وجود دارد، شناخت آن‌ها به افراد کمک می‌کند تا با آگاهی بیشتری سبک زندگی خود را مدیریت کنند و از بروز مشکلات احتمالی پیشگیری نمایند.

بررسی و درک عواملی که باعث چاقی شکمی می‌شوند، گام نخست برای کنترل و کاهش آن است. با شناخت این عوامل، افراد می‌توانند تصمیم‌های آگاهانه‌ای درباره رژیم غذایی، فعالیت بدنی و سبک زندگی خود بگیرند و در نتیجه راهکارهای مؤثرتری برای حفظ سلامت و تناسب اندام پیدا کنند. در ادامه به بررسی دقیق و علمی علت لاغر نشدن شکم و راه‌های مقابله با آن می‌پردازیم:

چاقی شکمی چیست؟

ممکن است اصطلاح “چاقی شکمی” یا “چاقی مرکزی” را در مطب پزشک یا در یک نمایشگاه پزشکی شنیده باشید. این اصطلاحات کمی پیچیده به نظر می‌رسند، اما آنها فقط روش‌های مختلفی برای توصیف چربی شکم هستند. اگر چربی زیادی در اطراف شکم خود حمل می‌کنید، چاقی شکمی دارید. پس چرا چاقی شکمی اهمیت دارد؟

زیرا چربی بیش از حد در ناحیه میانی بدن (شکم) در مقایسه با چربی اضافی در ران‌ها یا باسن ممکن است شما را در معرض خطر بیشتری از برخی بیماری‌های خاص قرار دهد. گاهی اوقات چربی در شکم،چربی احشایی نامیده می‌شود و ‌اندام‌های مهمی را احاطه می‌کند. چربی اضافی در ناحیه شکم می‌تواند هر فردی را در معرض خطر بیشتری برای بیماری‌های قلبی عروقی قرار دهد و برای زنان احتمال سرطان سینه را افزایش می‌دهد.

انواع چاقی شکمی

دو نوع چربی شکمی وجود دارد:

• احشایی: این چربی ‌اندام‌های فرد را احاطه کرده و در فضاهای بین و اطراف احشاء (اندام‌های داخلی مانند معده و روده‌ها) تجمع می‌یابد.
• زیر پوستی: به چربی‌هایی که دقیقا زیر پوست در بیشتر قسمت‌های بدن قرار دارند، چربی زیر پوستی گفته می‌شود.

رئیس انجمن دیابت آمریکا، می‌گوید: “این چربی احشایی در وسط بدن، سمومی تولید می‌کند که بر نحوه عملکرد بدن شما تأثیر می‌گذارند. در میان آنها نوعی مواد شیمیایی به نام سیتوکین‌ها وجود دارد که شانس ابتلا به بیماری قلبی را افزایش می‌دهد و بدن شما را نسبت به انسولین کمتر حساس می‌کند که می‌تواند باعث ابتلا به دیابت شود.”

بنابراین دو نوع چاقی شکمی داریم، یکی حاصل از تجمع چربی زیرپوستی که شما می‌توانید با دست حجم آن را تخمین بزنید. دیگری چاقی شکمی ناشی از تجمع چربی احشایی است که می‌تواند برای سلامتی خطرناک باشد. افراد می‌توانند تغییرات زیادی در سبک زندگی و رژیم غذایی ایجاد کنند تا چربی شکم را از بین ببرند.

اگه دلت می‌خواد یه شکم تخت داشته باشی، این ویدئوی دکتر کرمانی رو از دست نده:

کدام افراد بیشتر در معرض چاقی شکمی هستند؟

با ظهور تحقیقاتی که به طور خاص چاقی شکمی را به شرایط و عوامل دیگر مرتبط می‌کند، تلاش‌ها برای تعیین احتمال ابتلای افراد به چاقی شکمی و روش‌های پیشگیری و کاهش چربی شکم افزایش یافته است. به عنوان مثال، بارها نشان داده شده است که سیگار کشیدن و مصرف بیش از حد الکل خطر ابتلا به بیماری‌های متابولیک قلبی و چاقی شکمی را افزایش می‌دهند، اما خطرات دیگر هنوز در حال کشف هستند.

سن و هورمون‌ها عواملی هستند که خطر چاقی شکمی را افزایش می‌دهند:

• با افزایش سن مردان و زنان افزایش ذخیره‌ی چربی در نقاط میانی بدن را تجربه می‌کنند که احتمالا به افزایش وزن کلی و تغییر توزیع چربی از زیرپوستی به ذخیره سازی از نوع احشایی مربوط می‌شود. تحقیقات نشان داده است که در سنین ۲۵ تا ۶۵ سال، ذخیره‌ی چربی احشایی در مردان بیش از ۲۰۰ درصد و در زنان نزدیک به ۴۰۰ درصد افزایش می‌یابد.
• تغییرات هورمونی نقش مهمی در تجمع چربی احشایی در ناحیه شکم دارند و از طریق تغییر سطح برخی هورمون‌ها و گیرنده‌ها عمل می‌کنند. در میان هورمون‌های جنسی، میزان «تستوسترون زیست‌فراهم» تاثیر قابل‌توجهی بر رسوب چربی احشایی دارد و این اثر مستقل از سن، نژاد و حتی میزان کلی چربی بدن است. در مردان، کاهش این هورمون با افزایش چربی احشایی همراه است، اما در زنان سطح بالاتر تستوسترون زیست‌فراهم می‌تواند موجب افزایش این نوع چربی شود. همچنین میزان چربی احشایی در دوران بارداری و در سال‌های منتهی به یائسگی افزایش می‌یابد؛ این روند معمولاً حدود چهار سال پیش از یائسگی آغاز شده و تا پایان آن ادامه دارد.

حتما بخوانید:
چربی سوزی شکم؛ برنامه هفتگی چربی سوزی شکم در خانه

دلایل چاقی شکمی

دلایل زیادی برای چاقی شکمی توسط محققان مختلف عنوان شده است، اما این ۱۱ مورد اصلی‌ترین دلایل ذخیره‌ی چربی احشایی و چاقی شکمی می‌باشند:

غذاها و نوشیدنی‌های شیرین

بسیاری از افراد بیش از آنچه تصور می‌کنند قند افزوده مصرف می‌کنند؛ موادی مانند شیرینی‌ها، ماست‌های طعم‌دار، غلات صبحانه، غذاهای فرآوری‌شده و به‌ویژه نوشیدنی‌های شیرین‌شده با شکر. مصرف منظم نوشابه، آبمیوه‌های صنعتی و نوشیدنی‌های انرژی‌زا با افزایش چربی احشایی شکم ارتباط مستقیم دارد، زیرا کالری و قند بالایی وارد بدن می‌کنند و در صورت مصرف روزانه می‌توانند منجر به دریافت کالری اضافی و ذخیره چربی شوند. تفاوتی هم ندارد قند از نوع شربت ذرت با فروکتوز بالا باشد یا ساکارز؛ هر دو در صورت زیاده‌روی باعث افزایش وزن می‌شوند.

به همین دلیل توصیه می‌شود مصرف نوشیدنی‌ها و خوراکی‌های شیرین محدود شده و بیشتر از آب، چای یا قهوه بدون قند و غذاهای کم‌ فرآوری در یک برنامه غذایی استاندارد استفاده شود، زیرا نوشیدنی‌های شیرین علاوه بر افزایش کالری، نوسان قند خون و احساس گرسنگی مجدد را نیز تشدید می‌کنند.

مشروبات الکلی

مصرف بیش از حد الکل با تجمع چربی احشایی و افزایش شاخص توده بدنی (BMI) همراه است. تصور می‌شود الکل از چند طریق به چربی شکم و افزایش وزن کلی کمک می‌کند:

• الکل حاوی کالری بالایی است (۷ کالری در هر گرم).
• بسیاری از نوشیدنی‌های الکلی حاوی قند بالایی هستند.
• الکل ممکن است اشتها را افزایش داده و منجر به خوردن غذای بیشتر و در نتیجه دریافت کالری بیشتر شود.
• الکل ممکن است منجر به قضاوت ضعیف‌تر شود و در نتیجه، مصرف بیشتر غذاهای کم‌مغذی را به همراه داشته باشد.
• ممکن است هورمون‌های مربوط به گرسنگی و سیری را تغییر دهد.
• ممکن است اکسیداسیون چربی را کاهش داده و باعث شود تا بدن، چربی ذخیره شده را حفظ کند. اگرچه تحقیقات بیشتری در این زمینه مورد نیاز است.
• ممکن است کورتیزول را افزایش دهد که باعث چاقی شکمی می‌شود.
• ممکن است فرد در روز و بعد از نوشیدن الکل، کمتر تمایل به فعالیت بدنی داشته باشد.
• الکل منجر به کیفیت خواب ضعیف‌تر می‌شود که با افزایش BMI همراه است.

اخیرا یک بررسی که نتایج ۱۲۷ مقاله‌ی علمی را با یکدیگر مقایسه کرده است نشان داد که رابطه‌ی قابل توجهی بین مصرف الکل و ذخیره چربی شکمی وجود دارد. مطالعات دیگر نیز نشان داده‌اند که مصرف زیاد الکل با افزایش وزن، از جمله چاقی شکمی، به ویژه در مردان مرتبط است.

چربی‌های ترانس

چربی‌های ترانس جزو ناسالم‌ترین چربی‌ها هستند و خوشبختانه مقدار خیلی کمی از آنها در غذاهای طبیعی وجود دارد. با این حال، چربی‌های ترانس به صورت مصنوعی، عمدتاً با افزودن هیدروژن به چربی‌های غیراشباع، به منظور پایدارتر کردن آنها و تولید روغن جامد ایجاد می‌شوند. چربی‌های ترانس اغلب در محصولات پخته شده و غذاهای بسته‌بندی شده به عنوان جایگزینی ارزان و در عین حال موثر برای کره و اقلام با قیمت بالاتر استفاده می‌شوند. نشان داده شده است که چربی‌های ترانس مصنوعی باعث التهاب می‌شوند که می‌تواند منجر به مقاومت به انسولین، بیماری قلبی، انواع خاصی از سرطان و بیماری‌های مختلف دیگر شود.

همچنین تصور می‌شود که چربی ترانس ممکن است به ذخیره‌ی چربی احشایی نیز کمک کند. با این حال، چربی‌های ترانس موجود در بدن پستانداران که به طور طبیعی در لبنیات و محصولات گوشتی یافت می‌شوند، همان اثرات منفی را بر سلامتی ندارند. انجمن قلب آمریکا توصیه می‌کند که چربی‌های ترانس مصنوعی را به شدت محدود یا به طور کامل از رژیم غذایی خود حذف کنید. بنابراین بهتر است در قدم اول،روغن جامد را به طور کلی از سبد خرید خانوار خود حذف نمایید.

سبک زندگی کم تحرک

سبک زندگی بی‌تحرک (نشستن طولانی مدت در طول روز، به عنوان مثال: تماشای تلویزیون، نشستن پشت میز کار، بازی‌های ویدیویی، و غیره) یکی از بزرگترین عوامل خطر برای رویدادهای منفی سلامت است. حتی اگر فردی از نظر بدنی فعال بوده و درگیر کار بدنی یا ورزش باشد، باز هم نشستن طولانی مدت می‌تواند اثرات منفی بر روی سلامتی او داشته و وزن او را افزایش دهد. علاوه بر این، تحقیقات نشان می‌دهد که اکثر کودکان و بزرگسالان دستورالعمل‌های توصیه شده برای فعالیت بدنی را رعایت نمی‌کنند.

محققان می‌گویند که بی‌تحرکی فیزیکی و سبک زندگی بی‌تحرک با افزایش مستقیم چربی احشایی و زیر پوستی مرتبط است. خوشبختانه، درگیر شدن در فعالیت بدنی منظم و محدود کردن نشستن در طول روز می‌تواند خطر افزایش چربی شکم را کاهش دهد.

یائسگی

افزایش چربی شکم در دوران یائسگی بسیار رایج است. در دوران بلوغ، هورمون استروژن به بدن سیگنال می‌دهد که برای آماده شدن برای بارداری احتمالی، شروع به ذخیره چربی بر روی باسن و ران کند. این چربی زیر پوستی از نظر سلامتی مضر نیست، اگرچه در برخی موارد کاهش آن دشوار است. یائسگی به طور رسمی یک سال پس از آخرین قاعدگی رخ می‌دهد. در این زمان، سطح استروژن به طور چشمگیری کاهش می‌یابد.

اگرچه یائسگی بر همه‌ی زنان تأثیر یکسانی نمی‌گذارد، اما به طور کلی باعث می‌شود چربی در شکم ذخیره شود، نه روی باسن و ران‌ها. در حالی که یائسگی بخشی کاملاً طبیعی از روند پیری است، مداخلاتی ماننداستروژن درمانی ممکن است خطر ذخیره چربی شکمی و خطرات سلامت مرتبط با آن را کاهش دهد.

رژیم غذایی کم پروتئین

مصرف پروتئین کافی در رژیم غذایی می‌تواند به مدیریت وزن کمک کند. رژیم‌های پر پروتئین ممکن است با افزایش احساس سیری باعث کاهش وزن و جلوگیری از افزایش وزن شوند، زیرا پروتئین در مقایسه با سایر درشت مغذی‌ها زمان بیشتری برای هضم نیاز دارد. پروتئین همچنین از ترمیم و رشد ماهیچه‌ها پشتیبانی می‌کند که به متابولیسم بالاتر و سوزاندن بیشتر کالری در زمان استراحت کمک می‌کند. چندین مطالعه نشان می‌دهد افرادی که بیشترین میزان پروتئین را مصرف می‌کنند، کمترین احتمال ابتلا به چاقی شکمی را دارند.

یک مطالعه در سال ۲۰۲۱ در مردان مسن با تحرک محدود نشان داد، مصرف پروتئین بیشتر از ۰.۸ گرم بر کیلوگرم در روز با کاهش بیشتر چربی شکم مرتبط بود. برای افزایش مصرف پروتئین، سعی کنید در هر وعده غذایی و میان وعده از یک منبع پروتئینی با کیفیت بالا، مانند گوشت بدون چربی، مرغ، تخم مرغ، لوبیا و عدس استفاده کنید.

مصرف نوشابه رژیمی

نتایج بررسی نشان داد مصرف کنندگان نوشابه های رژیمی درصد بالاتری از چربی شکمی دارند. پژوهشگران معتقدند که مصرف کنندگان این نوشیدنی ها فکر می کنند تا حدود زیادی در مصرف کالری صرف جویی کردند پس آزادانه پرخوری می کنند.

بهتر است مصرف چنین نوشیدنی هایی را کم کنید چون با نوشیدن آنها بدن متوجه شیرینی می شود و انسولین تولید می کند. اما هیچ قندی در کار نیست! و بی جهت انسولین خون بالا می رود. این حالت حتی به ذخیره شدن چربی در میان تنه نیز کمک می کند.

عدم مصرف ویتامین سی

میوه و سبزیجات خوش رنگ سرشار از ویتامین C هستند که سبب کاهش کورتیزول می شود. بررسی ها نشان دادند افرادی که مواد مغذی را بیشتر به رنگ های قرمز، نارنجی و زرد میل می کنند میان تنه ای لاغرتر دارند.

به بشقاب خود رنگ اضافه کنید از سبزیجات انواع فلفل و میوه ها برای این کار استفاده کنید.

رژیم غذایی کم فیبر

رژیم غذایی کم فیبر و غنی از غلات تصفیه شده ممکن است خطر افزایش وزن و چاقی شکمی را افزایش دهد. برخی از انواع فیبر می‌توانند به شما در احساس سیری، تثبیت هورمون‌های گرسنگی و مدیریت گرسنگی کمک کنند و بدین ترتیب با چاقی شکمی مقابله نمایند.

تغییر تعادل در باکتری‌های روده

تحقیقات نشان می‌دهد عدم تعادل در باکتری‌های روده ممکن است خطر ابتلا به تعدادی از بیماری‌ها، از جمله دیابت نوع ۲، بیماری قلبی، چاقی، و اختلالات روده (مثلاً روده تحریک‌پذیر) را افزایش دهد. همچنین تحقیقاتی وجود دارد که نشان می‌دهد داشتن تعادل ناسالم باکتری‌های روده ممکن است باعث چاقی شکمی شود. به طور خاص، داشتن نسبت بالاتری از باکتری Firmicutes به Bacteroidetes با وزن و چربی احشایی بالاتر همراه است.

تصور می‌شود تغییرات در تنوع باکتری‌ها ممکن است منجر به تغییر در متابولیسم انرژی و مواد مغذی شود، التهاب را افزایش داده و تنظیم هورمون را تغییر دهد و منجر به افزایش وزن شود. داشتن یک رژیم غذایی کم فیبر و سرشار از قند و چربی اشباع شده با باکتری‌های ناسالم روده مرتبط است، در حالی که به نظر می‌رسد یک رژیم غذایی پر فیبر غنی از میوه‌ها و سبزیجات و غذاهای کامل و کم فرآوری شده، روده‌ای سالم را به ارمغان می‌آورد.

حتما بخوانید:
درمان چاقی شکمی؛ کدام غذاها باعث چاقی شکمی می‌شوند؟

استرس و کورتیزول

کورتیزول هورمونی ضروری برای بقای بشر است. این هورمون توسط غدد آدرنال تولید شده و به عنوان “هورمون استرس” شناخته می‌شود، زیرا به بدن شما کمک می‌کند تا به یک تهدید فیزیکی یا روانی یا عامل استرس‌زا واکنش نشان دهد. اما متاسفانه، امروزه بیشتر مردم به جای استرس حاد ناشی از یک تهدید فوری (مانند فرار از دست یک شکارچی)، استرس مزمن و درجه پایین را تجربه می‌کنند. استرس مزمن می‌تواند منجر به تجمع چربی احشایی شده و آب کردن آن را هم سخت کند، زیرا می‌تواند تولید بیش از حد کورتیزول را افزایش دهد.

علاوه بر این، سطوح بالاتر کورتیزول ممکن است برخی را به انتخاب غذاهای پر کالری سوق دهد که می‌تواند منجر به افزایش وزن شود. این امر می‌تواند منجر به مصرف بیش از حد غذاهای پرچرب و قند شود که متراکم از انرژی هستند تا بدن را برای تهدید بالقوه آماده کند. در واقع وقتی شما دچار استرس مزمن هستید، بدن شما انرژی بیشتری را طلب می‌کند تا بتواند با عامل ایجاد استرس مقابله نماید.

ژنتیک

ژنتیک ممکن است نقش مهمی در محل ذخیره چربی در بدن داشته باشد، از جمله افزایش خطر تجمع چربی در ناحیه شکم. یعنی ممکن است فرد به صورت ژنتیکی دچار چاقی شکمی شود. البته تحقیقات بیشتری در این مورد نیاز است.

خواب ناکافی

خواب کوتاه یا خواب کم کیفیت ممکن است منجر به افزایش وزن، از جمله تجمع چربی در شکم شود. دلایل بالقوه‌ی زیادی برای افزایش وزن ناشی از کمبود خواب وجود دارد، از جمله افزایش مصرف غذا برای جبران کمبود انرژی، تغییرات هورمون‌های گرسنگی، التهاب و عدم فعالیت بدنی به دلیل خستگی.

افسردگی

پژوهش ها نشان دادند زنانی با علائم افسردگی بسیار بیشتر در خطر چربی اضافی شکم قرار دارند به این دلیل که افسردگی با کم تحرکی و عادات بد غذایی همراه است.

ورزش سبب بهبود سطح مواد شیمیایی مغزی تنظیم کننده متابولیسم چربی می شود. این مواد بر روی روحیه نیز تاثیر دارند. بالا رفتن سطح این مواد سبب افزایش انگیزه برای انجام کارهایی است که به دفع افسردگی کمک می کنند. مانند دیدن دوستان اما اگر به جایی رسیدید که نمی توانید این کارها را انجام دهید وقتش است که از یک درمانگر کمک بخواهید.

عرق نکردن در طول ورزش

پژوهش ها نشان دادند انجام ورزش های سریع با شدت بالا و کمترین استراحت بین انجام تمرینات سبب بالا رفتن قابلیت آب شدن شکم می شود. به نظر می رسد اینگونه ورزش ها سطح انسولین، چربی خون و کورتیزول را کاهش می دهند. همچنین در کوتاه مدت کالری بالایی می سوزانند.

 اگر از دوچرخه سواری یا دویدن لذت می برید به مدت دو دقیقه آنقدر سرعت را بالا ببرید که حتی توانایی صحبت کردن هم نداشته باشید. سپس به مدت یک دقیقه سرعت را کاهش دهید و دوباره تکرار کنید تا وقتی انرژی دارید ادامه دهید. تمرینات مقاومتی را دوست دارید؟ تمریناتی مانند شنا و اسکات را به صورت سریالی و به مدت دو دقیقه انجام دهید و هر بار بینشان یک دقیقه استراحت کنید.

بیماری‌ها

اگر سطح تستوسترون بدنتان بالا است، به دلیل داشتن سندرم تخمدان پلی کیستیک است که کاهش وزن را برایتان سخت می کند. اگر بدنتان سیبی شکل است و اضافه وزن هم دارید بهتر است پزشکتان شما را ببیند، چون ممکن است پیش دیابت و یا دیابت داشته باشید.

علت چاقی شکمی از نظر طب سنتی

طب سنتی اول از همه، مزاج شما را عامل اصلی چاقی می‌داند. در طب سنتی افراد به چهار گروه با مزاج‌های مختلف تقسیم می‌شوند:گرم و تر (دموی)، سرد و تر (بلغمی)، سرد و خشک (سوداوی)، گرم و خشک (صفرایی). بر اساس آموزه‌های طب سنتی، افرادی که در دسته‌ بلغمی مزاج‌ها قرار دارند، مستعد چاقی شکمی هستند.

همچنین در طب سنتی، انواع مختلف چاقی به چند دسته تقسیم می‌شود. مثلا چاقی ناشی از رشد عضلات به عنوان لحم و چاقی ناشی از تجمع چربی‌های مصرفی در طولانی مدت با نام شحم نام‌گذاری شده‌اند.

در طب سنتی علت لاغر نشدن شکم عوامل مختلفی چون اختلالات ژنتیکی و هورمونی، سبک زندگی ناسالم، مثل عدم تحرک کافی و مصرف سیگار و الکل، عدم خوابیدن صحیح از نظر زمان، عوارض برخی داروها و عدم کارکرد درست دستگاه گوارش و تجمع فضولات به عنوان دلایل اصلی چاقی شکمی معرفی می‌شوند.

این ادعاها کم و بیش توسط علم پزشکی نیز تایید می‌شوند. البته یک اعتقاد هم مبنی بر افزایش رطوبت بدن به عنوان عاملی برای چاقی شکمی در طب سنتی معرفی شده است که در منابع علمی تحقیقات معتبری بر روی آن انجام نشده است.

عوارض چاقی شکمی

اگر چاقی ناحیه شکم باقی بماند و اقدامی برای کاهش وزن اصولی انجام ندهید به مرور زمان امکان ابتلا به عوارض جبران ناپذیر این نوع اضافه وزن افزایش خواهد یافت:

بیماری‌های قلبی و عروقی

چاقی شکمی یکی از عوامل اصلی افزایش خطر بیماری‌های قلبی و عروقی است. تجمع چربی احشایی در ناحیه شکم می‌تواند باعث افزایش خطر بیماری عروق کرونر شده و احتمال بروز سکته قلبی را بالا ببرد. این نوع چربی با ایجاد اختلال در عملکرد عروق و افزایش التهاب، سلامت قلب را به‌طور جدی تهدید می‌کند.

دیابت نوع ۲

وجود چربی اضافی در ناحیه شکم نقش مهمی در افزایش مقاومت به انسولین دارد. وقتی سلول‌های بدن نسبت به انسولین پاسخ مناسب ندهند، قند خون افزایش پیدا می‌کند و خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ بیشتر می‌شود. همچنین چاقی شکمی با ایجاد سندرم متابولیک، مجموعه‌ای از اختلالات مرتبط با قند و چربی خون را به همراه دارد.

سرطان‌ها

چاقی شکمی با افزایش خطر برخی سرطان‌ها مرتبط است. مطالعات نشان داده‌اند که تجمع چربی در ناحیه شکم می‌تواند احتمال ابتلا به سرطان روده بزرگ را افزایش دهد. همچنین خطر سرطان سینه، به‌ویژه در زنان، در صورت وجود چربی احشایی بالا بیشتر می‌شود که این موضوع به تغییرات هورمونی و التهابی در بدن مرتبط است.

زوال عقل

افرادی که در میانسالی دچار چاقی شکمی هستند، در سال‌های بعد بیشتر در معرض ابتلا به اختلالات شناختی و زوال عقل قرار می‌گیرند. چربی احشایی با تأثیر بر سلامت عروق و افزایش التهاب، می‌تواند عملکرد مغز را در طول زمان تحت تأثیر قرار دهد.

مشکلات تنفسی

تجمع چربی در ناحیه شکم می‌تواند عملکرد طبیعی ریه‌ها را مختل کند. این وضعیت با افزایش خطر ابتلا به آسم و کاهش ظرفیت تنفسی همراه است، زیرا فشار ناشی از چربی اضافی بر دیافراگم و قفسه سینه تنفس را دشوارتر می‌کند.

التهاب مزمن در بدن

چربی احشایی مانند یک بافت فعال عمل کرده و مواد التهابی در بدن ترشح می‌کند. این التهاب مزمن زمینه‌ساز بسیاری از بیماری‌های مزمن از جمله بیماری‌های قلبی، دیابت و برخی سرطان‌ها است و می‌تواند سلامت عمومی بدن را به‌مرور زمان تضعیف کند.

افزایش خطر مرگ زودرس

چاقی شکمی با افزایش احتمال مرگ زودرس ارتباط دارد، حتی در افرادی که وزن کلی بدن آن‌ها طبیعی است. این موضوع نشان می‌دهد که محل تجمع چربی در بدن، به‌ ویژه در ناحیه شکم، می‌تواند از خود عدد وزن اهمیت بیشتری داشته باشد.

چاقی شکمی فقط یک مسئله ظاهری نیست؛ بلکه می‌تواند زمینه‌ ساز بسیاری از بیماری‌های خطرناک و مزمن باشد. کنترل وزن، تغذیه سالم و فعالیت بدنی منظم نقش مهمی در پیشگیری از این عوارض دارند.

کلام آخر

علت چاقی شکمی معمولا ترکیبی از عوامل مختلف مانند تغذیه نامناسب، کم‌ تحرکی، استرس، خواب ناکافی و تغییرات هورمونی است که در کنار هم باعث تجمع چربی در ناحیه شکم می‌شوند. شناخت این عوامل اولین قدم برای پیشگیری و درمان است، زیرا بدون اصلاح سبک زندگی، کاهش چربی شکمی دشوار خواهد بود.

با انتخاب رژیم غذایی متعادل، افزایش فعالیت بدنی، مدیریت استرس و بهبود کیفیت خواب می‌توان تا حد زیادی از تجمع چربی احشایی جلوگیری کرده و خطر بیماری‌های مرتبط با آن را کاهش داد.

سوالات متداول مقاله علت چاقی شکم:

منابع:

• www.health.harvard.edu
• journals.lww.com