اختلال تغذیه با روح و جسم ما چه می کند؟

عادات غذایی، مقالات

اختلال تغذیه چیست؟

اختلال تغذیه ، نوعی بیماری است که فرد را به سمت پرخوری، گرسنگی دادن به خود یا دیگر رفتارهای ناسالم تغذیه ای که مربوط به غذا و وزن بدن می شود، سوق می دهد. این اختلالات _ پرخوری، بی اشتهایی عصبی، بولیمیا _ عادات بد ساده ای نیستند. این مشکلات با زندگی روزانه تداخل دارند و درمان نکردن آن ها مشکلاتی جدی برای سلامت فرد به دنبال دارد.

پزشکانی که اختلالات تغذیه ای را درمان می کند معمولا درباره یک قانون صحبت می کنند. بدون درمان، یک سوم کسانی که از اختلال تغذیه رنج می برند درمان می شوند، یک سومشان در طول زندگی دائما در حال دست و پنجه نرم کردن با این مشکل هستند، و یک سوم دیگر نیز بر اثر این مشکل جان خود را از دست می دهند. با درمان این آمار خیلی بهتر می شود، با درمان ۶۰ درصد این افراد می توانند ریکاوری کنند و ۲۰ درصد نیز تا حدودی ریکاوری به دست خواهند آورد.

اختلال تغذیه

 

اختلال تغذیه پرخوری چیست؟

مشخصه این بیماری، پرخوری بسیار شدید است و یکی از شایع ترین اختلالات تغذیه به حساب می آید. افرادی که درگیر چنین اختلالی هستند، معمولا اضافه وزن دارند یا چاق هستند. این بیماری در مقایسه با بولیمیا، باعث نمی شود فرد غذایی که خورده است را بالا بیاورد، به خود گرسنگی بدهد و یا بیش از حد ورزش کند.

اختلال پرخوری در هر سنی می تواند بروز کند اما شایع ترین زمان آن، میانسالی است. این بیماری فرد را در خطر ابتلا به دیابت نوع ۲، فشار خون بالا و بیماری های قلبی قرار می دهد.

 

چرا افرادی که وزنشان بالاست بیشتر در خطر اختلالات تغذیه ای قرار دارند؟

چون در فرهنگی زندگی می کنیم که چربی را تبدیل به چیزی وحشتناک کرده است. داشتن چربی در بدن مانند یک ضعف اخلاقی دیده می شود و در میان افراد مورد قبول واقع نمی شود. افراد چاق در معرض تمسخر جامعه قرار دارند و هدفی آزاد برای تبعیض و تعصب هستند.

عجیب نیست که بسیاری از این افراد هر راهی را برای کاهش وزن امتحان می کنند، حتی اگر این روش درگیر شدن در عادات بد غذایی باشد که سلامتشان را به خطر می اندازد. این بدان معنا نیست که اختلالات تغذیه ای اولین راهکار افراد چاق برای کاهش وزن باشد. در بیشتر مواقع ابتدا فرد با رژیمی سالم کار را شروع می کند و به مرور به سمت اختلال تغذیه می رود.

تلاش برای پیشگیری و مداخله در اختلال تغذیه ای معمولا شامل افرادی می شود که دچار کمبود وزن هستند و شاید اصلا نبینید یک فرد چاق یا دارای اضافه وزن، تلاشی برای مداخله در این مشکل انجام دهد. حتی با اینکه رژیم های اشتباه و بی قاعده از اصلی ترین عوامل افزایش خطر اختلالات تغذیه ای است، به افراد چاق گفته می شود رژیم بگیرند!

آیا وقت آن نرسیده تجویزهای بی مورد برای افراد چاق را کنار بگذاریم؟ تقسیم غذاها به خوب و بد، رژیم های بسیار محدود، محروم کردن خود از یک گروه غذایی، همه اینها اشتباه است. گرایش به سمت این موارد از نشانه های اختلال در تغذیه است و حتی اگر فرد دچار اضافه وزن یا چاق هم باشد باید جدی گرفته شوند چون بعدها متوجه عمق ضرر آن خواهید شد.

 

مطالعات، چگونه اختلال تغذیه را در افراد چاق تایید می کند؟

در یک تحقیق  محققان ۹۷۱۳ دانشجو را از ۱۲ دانشگاه مختلف مورد آزمایش قرار دادند و متوجه شدند وزن بدن یکی از مهم ترین عوامل پیش بینی علائم اختلال تغذیه ای است. دانشجویانی که BMI آنها اضافه وزن یا چاقی را نشان می داد در بالاترین خطر بودند و دانشجویان با BMI کمبود وزن کمترین خطر تهدیدشان می کرد. در افرادی که به دنبال درمانی برای اختلال تغذیه هستند معمولا سابقه افزایش وزن وجود دارد.

در تحقیقی که سال ۲۰۱۵ انجام گرفت محققان افرادی را که به دنبال درمان اختلال تغذیه شدید مانند بی اشتهایی عصبی ( آنورکسیا ) بودند را مورد آزمایش قرار دادند و متوجه شدند بالای ۳۶ درصد از این بیماران سابقه ی داشتن BMI بالای ۸۵ را داشته اند. نگران کننده این است که نشانه ها در این افراد معمولا تشخیص داده نشده باقی می ماند تا بیماری به مراحل شدیدتر خود برسد. متاسفانه  نشانه های اختلال تغذیه در افرادی که اضافه وزن دارند یا چاق هستند، نه تنها تشخیص داده نمی شود بلکه کاهش وزنشان از نظر پزشکی مورد تشویق قرار می گیرد چون وزن قابل توجهی را کم می کنند.

اختلال تغذیه

 

آیا اختلال تغذیه ای حس چشایی را تغییر می دهد؟

تحقیقات یافته ای جدید را به این لیست اضافه کرده: اختلال تغذیه ای می تواند حس چشایی را تغییر دهد. چند سال پیش، محققان متوجه شدند کسانی که به شدت چاق هستند ممکن است به خاطر تفاوت در گیرنده های مزه، شیرینی را کمتر حس کنند، بنابراین برای جبران این مشکل غذاهای شیرین بیشتری می خورند. علاوه بر ایجاد تغییر روی گیرنده های مزه زبان، مغز کسانی که دچار اختلال تغذیه هستند نیز ممکن است مزه ها را متفاوت با همیشه پردازش کند.

محققان متوجه شدند خانم های مبتلا به آنورکسیا نروزا و خانم هایی که چاق هستند مزه های شیرین را جور دیگری پردازش می کنند. در حالی که خانم های مبتلا به آنورکسیا نروزا به شیرینی و طعم ها بیشتر حساس هستند، خانم های چاق کمتر آنها را حس می کنند. مشخص نیست که اختلال تغذیه گیرنده های حسی را تغییر می دهد و یا کسانی که به این اختلال حساس هستند دچار این تغییرات در حس چشایی می شوند. محققان می گویند در آینده برای درمان اختلالات تغذیه از ایجاد تغییر در حس چشایی کمک می گیرند.

 

چرا درمان اختلال تغذیه اینقدر مشکل است؟

اختلال تغذیه ای مواد شیمیایی مغز را به روش های مختلف تغییر می دهد. درمان مناسب برای این بیماری بازگرداندن مواد شیمیایی مغز به همان حالت قبل از اختلال است، که خب مسلما امری است دشوار. محققان نشان داده اند که اختلال تغذیه می تواند:

  • چندین ماده شیمیایی عصبی را که سیگنال ها را از یک عصب به عصب دیگر منتقل می کنند مختل نماید، در نتیجه الگوهای فکری و رفتاری تغییر می کند.
  • باعث تغییر ساختاری و فعالیت های غیر طبیعی در مغز می شود، مخصوصا اگر بیمار دچار آنورکسیا باشد و به اندازه کافی مواد ریز و درشت مغذی ها را دریافت نکند.
  • کاهش ضربان قلب، به صورت بالقوه باعث کمبود اکسیژن در مغز می شود.
  • روشی که مغز به پاداش ها واکنش نشان می دهد را تغییر می دهد.
  • اندازه کلی مغز را کوچک می کند.
  • تاثیر مضر روی مرکز احساسی مغز می گذارد، که ممکن است منجر به افسردگی، تحریک پذیری و احساس تنهایی کردن شود.
  • باعث اختلال فکری می شود، از جمله بروز مشکل در انتخاب کردن، تغییر وظایف و اولویت ها.

 

نشانه های اختلال تغذیه پرخوری

بسیاری از ما گاهی پرخوری می کنیم، اختلال پرخوری با این حالت فرق دارد. افرادی که این اختلال را دارند، هنگام پرخوری کنترل خود را از دست می دهند. به همین دلیل کسانی که پرخوری می کنند، با سرعت بیشتری نسبت به حالت عادی غذا می خورند. این افراد ممکن است آنقدر پرخوری کنند که به شکل آزار دهنده ای پر شوند و یا زمانی پرخوری کنند که اصلا احساس گرسنگی ندارند. افرادی که این مشکل را دارند ممکن است با احساس استرس، خستگی، افسردگی به پرخوری رو بیاورند.

 

۱- احساس گناه

احساس گناه، شرمندگی و یا افسردگی پس از پرخوری برای کسانی که اختلال پرخوری دارند، حس آشنایی است. این احساسات یک چرخه ی نادرست را برای فرد ایجاد کنند. به این صورت که فرد پس از پرخوری، دچار افسردگی و احساس گناه می شود. همین پریشانی روحی، دوباره فرد را به سمت پرخوری بیشتر سوق می دهد. احساس شرم و گناه در افرادی که اختلال پرخوری دارند ممکن است باعث شود این کار را مخفیانه انجام دهند که در این حالت، تشخیص این بیماری سخت می شود.

 

 

۲- تغییر وزن

اینکه فرد دچار اختلال پرخوری، نوسانات وزن پیدا کند، عجیب نیست چون فرد در بین پرخوری ها، سعی می کند رژیم نیز بگیرد. تا زمانی که فرد تحت کنترل اختلال پرخوری باشد، تلاشش برای رژیم گرفتن و کاهش وزن ادامه دار نخواهد بود.

اختلال تغذیه

 

تشخیص اختلال پرخوری

بسیاری از کسانی که اختلال پرخوری دارند، این کار را حتی از نزدیک ترین افراد خانواده پنهان می کنند. پس تشخیص این اختلال کمی سخت است. یک نشانه این است که فرد تاریخچه ای از پرخوری مثلا دوبار در هفته به مدت شش ماه داشته باشد. تشخیص توسط یک معاینه بالینی و بحث در مورد الگوهای غذا خوردن، تاریخچه پزشکی و سابقه خانوادگی انجام می شود.

 

درمان اختلال پرخوری

درمان موفق می تواند ترکیبی از چند روش باشد. صحبت با یک درمان شناس_ درمان شناختی رفتاری _ می تواند کمک کند عادات نادرست و الگوی رفتاری تغییر کند. آموزش تغذیه و مشاوره خانواده نیز می تواند به درمان این اختلال کمک کند. برنامه های کاهش وزن هم به کنترل پرخوری کمک می کنند. اگر مشکل افسردگی باشد، پزشک می تواند دارو نیز تجویز کند.

 

پر خوری عصبی یا بولیمیا چیست؟

پرخوری و سپس بالا آوردن نشانه های اصلی پرخوری عصبی یا بولیمیا هستند. هر کس در هر سنی می تواند دچار بولیمیا شود، ۸۵% تا ۹۰% کسانی که دچار بولیمیا هستند را زنان تشکیل می دهند. این اختلال اکثرا در سنین نوجوانی و جوانی رخ می دهد.

عواملی که در ابتلا به این اختلال نقش بازی می کنند عبارتند از: حوادث استرس زا در زندگی، بیولوژی، فرهنگ و عادات در یک خانواده و فشارهای اجتماعی برای لاغر شدن. خبر خوب این است که بولیمیا اختلالی دائمی نیست و با درمان، چرخه ی پرخوری و بالا آوردن را متوقف می کند.

پرخوری عصبی از زبان دکتر کرمانی

 

نشانه های بولیمیا

۱- پرخوری و بالا آوردن

فرد دچار پرخوری عصبی، مقدار زیادی غذا را با سرعت بالا می خورد و سپس برای جبران اشتباهی که کرده، هر چه خورده است را بالا می آورد. خوردن قرص های مسهل و یا ورزش کردن بسیار شدید، طوری که به بدن آسیب وارد شود از دیگر کارهایی است که اینگونه افراد انجام می دهند.

پرخوری و بالا آوردن ممکن است چند بار در هفته و یا حتی چند مرتبه در یک روز اتفاق بیافتد. کسانی که از چنین اختلالی رنج می برند می گویند وقتی به پرخوری رو می آورند کنترلشان از دست می رود. به خاطر شرم از این اتفاق آن را پنهانی انجام می دهند.

 

۲- وسواس روی وزن

کسانی که اختلال بولیمیا دارند، بر خلاف مبتلایان آناروکسیا معمولا وزنشان ثابت است و شاید کمی اضافه وزن داشته باشند. اما آنها عمیقا از اضافه کردن وزن وحشت دارند. کسانی که در چنگ این اختلال گرفتارند با اینکه شاید وزنی طبیعی داشته باشند حس می کنند به طرز وحشتناکی چاق هستند به این حالت تصور غلط از اندام می گویند. ممکن است اشتیاق به کاهش وزن این افراد را به مصرف داروهای لاغری نیز بکشاند.

 

۳- افسردگی

بولیمیا فراتر از مشکل داشتن با غذا است. برای بسیاری از افراد چرخه ی پرخوری و بالا آوردن روشی است تا احساسات منفی خود را کنترل کنند. در کسانی که دچار بولیمیا هستند افسردگی، اضطراب و سوء مصرف مواد شایع است. این افراد معمولا احساساتی و تحریک پذیر هستند همچنین ممکن است از خانواده و دوستان خود را جدا کنند.

اختلال تغذیه

 

۴- دیگر نشانه ها

  • درد مزمن گلو
  • فرسوده شدن مینای دندان
  • تورم غدد بزاقی گردن
  • سوزش معده
  • یبوست و دیگر مشکلات گوارشی
  • کم شدن آب بدن
  • دوره های عادت ماهانه ی نا منظم
  • متعادل نبودن مواد معدنی خون ( الکترولیت ها ) که عدم تعادل الکترولیت ها به مشکلات قلبی منجر می شود.

 

تشخیص بولیمیا

برای تشخیص اختلال بولیمیا پزشک سوالاتی را درباره سابقه ی پرخوری و بالا آوردن می پرسد. بسیاری از افراد این رفتار خود را انکار و پنهان می کنند که روند تشخیص و درمان را مشکل می کند. اگر این مشکل را دارید و یا به یکی از اعضای خانواده یا دوستان شک دارید حتما با پزشک صحبت کنید. درمان هرچه سریعتر صورت بگیرد به همان اندازه فرد دچار اختلال بهتر و بیشتر ریکاوری می شود.

 

درمان بولیمیا

۱- مشاوره و درمان تغذیه ای

درمان بولیمیا زمانی موفق خواهد بود که ترکیبی از درمانها روی فرد انجام شود. مشاوره و درمان تغذیه ای به فرد کمک می کند عادات سالم را جایگزین عادات غلط کند و رابطه ای سالم و بهتر با غذا و غذا خوردن برقرار کند. تحقیقات نشان داده است که داروهای ضد افسردگی چرخه ی پرخوری و بالا آوردن را می شکند و از عود کردن آن جلوگیری می کند.

اختلال تغذیه

 

۲- صحبت و پشتیبانی

اگر عزیزان شما از اختلالات تغذیه ای رنج می برند از صحبت کردن با آنها دریغ نکنید. احساس گناه و شرم نکنید اجازه دهید بداند چه مقدار نگران او هستید. اگر فکر می کنید نمی توانید باعث شوید آن فرد تغییر کند حداقل کاری کنید که درک کند شما پشتیبانش هستید و سلامتی او برایتان مهم است.

 

بی اشتهایی عصبی چیست؟ ( آناروکسیا )

افرادی که بی اشتهایی عصبی یا آناروکسیا دارند به صورت غیر عادی از اضافه کردن وزن وحشت دارند، که این حالت می تواند باعث شود به طرز خطرناکی لاغر شوند. این اختلال بیشتر میان دختران و زنان شایع است، اما پسران و مردان نیز ممکن است دچار آن شوند.

این اختلال پس از یک تغییر در زندگی مانند یک حادثه ی تلخ یا میل به برتری داشتن در ورزشهایی مثل ژیمناستیک یا دوندگی رخ می دهد. آناروکسیا یک اختلال جدی و خطرناک است اما با مراقبت و درمان فرد می تواند بهتر شود.

 

نشانه های بی اشتهایی عصبی

۱- کاهش وزن سریع

افرادی که این اختلال را دارند، مقدار زیادی وزن با کم خوری  کم می کنند. حتی ممکن است خود را مجبور به انجام ورزش های شدید و یا خوردن قرص های لاغری کنند. خوردن قرص های ادراد آور (دیورتیک ) و یا تحریک کننده روده (مسهل )، از دیگر استراتژی های ناسالمی است که این گونه افراد پیش می گیرند. چنین افرادی با وجود احساس ضعف و گرسنگی به کاهش وزن ادامه می دهند. آنها، بدن خود را که کاملا استخوانی شده است، با پوشیدن لباس های گشاد و شل پنهان می کنند.

 

 ۲- وسواس غذایی

در این نوع اختلال، غذا خوردن تبدیل به وسواس می شود. فرد با اینکه بسیار کم غذا می خورد دائم به غذاها فکر می کند. مواد غذایی که می خورد را با دقت انتخاب می کند، مقدار بسیار کمی از غذاهای محدود می خورد. دائما کالری شماری می کند و غذایی که می خورد را وزن می کند. کسانی که این اختلال را دارند حتی ممکن است فقط با غذای درون بشقاب خود بازی کنند و اصلا از آن نخورند.

اختلال تغذیه

 

۳- تصور غلط از اندام

از آنجا که بیمار بی اشتهایی عصبی بسیار لاغر می شود، اما باز هم خود را چاق می بیند. آن ها اغلب بسیار روی خود حساس هستند. بی اشتهایی عصبی بخشی از کمال گرایی در این افراد است. اما این حرکت به سمت کامل شدن، گاهی از کنترل شده و باعث بروز رفتارهای ناسالم و خطرناک می شود که حتی حیات فرد را به خطر می اندازد.

 

۴- دیگر نشانه ها

نشانه های فیزیکی بی اشتهایی عصبی می تواند شامل این موارد بشود:

  • مو و ناخن های شکننده
  • زرد شدن پوست
  • رشد موی نازک در سراسر بدن
  • حساسیت به سرما
  • یبوست
  • واکنش آهسته و یا بی حالی
  • از دست دادن عادت ماهانه

به طول انجامیدن این نشانه ها باعث کم خونی، نازک شدن استخوان ها، صدمه به قلب، از دست دادن اعضای بدن و در نهایت مرگ می شود.

 

تشخیص بی اشتهایی عصبی

از آنجا که آناروکسیا یا بی اشتهایی عصبی زندگی فرد را به خطر می اندازد. بسیار مهم است که سریع تشخیص داده شود. به طور کلی بی اشتهایی عصبی را می توان زمانی کامل تشخصی داد که فرد، ۸۵% کمتر از وزن طبیعی خود را داشته باشد. اگر فرد به اضافه کردن وزن با ترس پاسخ بدهد و یا از اندام خود تصوری غلط داشته باشد، پزشک ابتدا باید قبل از تایید آناروکسیا از او تست بگیرد و مطمئن شود بیماری دیگری ندارد.

 

خطر خودکشی

افرادی که دچار بی اشتهایی عصبی هستند ممکن است دچار افسردگی، اضطراب و یا تلاش برای استفاده از مواد مخدر شوندو یا حتی ممکن است به فکر خودکشی بیافتند. اگر افکاری مبتنی بر خودکشی دارید و یا نگران شخص خاصی هستید که در خطر چنین افکاریست، حتی یک لحظه هم صبر نکنید و با روانشناس و یا مشاوری متخصص تماس بگیرید.

نشانه های خطر خودکشی شامل صحبت از مرگ و خودکشی، جدا شدن از خانواده و دوستان و درگیر رفتارهای پر خطر شدن می شود.

 

درمان آناروکسیا

۱- بستری شدن

بستری شدن برای کسانی که دچار مشکلات جدی جسمانی، لاغری بیش از اندازه و خطرناک شده اند. همچنین کسانی که ممکن است به خود صدمه بزنند، ضروری است. بستری شدن در بیمارستان معمولا زیاد طول نمی کشد، باقی مداوا به صورت سرپایی و خارج از بیمارستان انجام می شود. معمولا بیمار روزها برای معاینه به دکتر مراجعه می کند و شب را در خانه می گذراند.

اختلال تغذیه

 

۲- روان درمانی

درمان بی اشتهایی عصبی سه هدف دارد:

  1. بازگرداندن وزن سلامت به فرد
  2. درمان آسیب های فیزیکی
  3. کاهش افکار و رفتارهای ناسالم که باعث عود کردن اختلال می شود.

خانواده درمانی یکی از انواع این درمان ها است که با کمک پدر و مادر و اعضای خانواده برای کمک به فرد، زیر نظر یک متخصص انجام می شود. درمان بی اشتهایی عصبی در بزرگسالان سخت تر است. شاید به ترکیب چند نوع درمان نیاز داشته باشد. در هر روش درمانی، کلید کار تغذیه و مواد مغذی است.

 

۳- دارو

معمولا داروهای ضد افسردگی و دیگر داروهای مشابه را برای درمان روحیه ی کسانی که درگیر چنین اختلالی هستند تجویز می کنند. نتایج متفاوت است بعضی با تجویز چنین داروهایی بهتر می شوند، در حالی که ممکن است روی دیگر بیماران تاثیر خاصی نداشته باشد. متخصصان معتقدند ترکیب شیوه ی دارو درمانی و روان درمانی بهتر از انجام تنها یک روش درمانی است.

Sending
User Review
5 (1 vote)
    به اشتراک بگذارید

دیدگاه ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

دیدگاه های شما

سارا س ۰۱ تیر ۱۳۹۶

سلام دختر ۲۱ ساله ای هستم .. از سال اول دبیرستان شروع به رژیم گرفتم ..۶۸ کیلو بودم و تو دو سال خودمو به ۴۳ کیلو رسوندم .. و الان دچار پرخوری عصبیم در واقع من ۶ سال این بیماری رو دارم و الان همینطور دارم وزن اضافه میکنم و انقدر تاامیدم که همش پرخوری میکنم کنترلش از دستم در رفته .شما میتونید کمکم کنید